Tijd voor een feestje (Dl 2 – De grote dag)

Op 9 juni werd ik gedoopt en deed ik belijdenis, gevolgt door een feestje thuis voor doop, belijdenis, mijn verjaardag en het einde van ons schuldsaneringstraject.

Op zondag 9 juni was het zover: Na driekwart jaar met een gespreksgroep, en meerdere jaren ontwikkeling in mijn geloof in het algemeen ben ik in onze kerk gedoopt, en heb ik belijdenis gedaan.

Ik was van tevoren best wel zenuwachtig, heb die nacht ook slecht geslapen. Ik hou er echt niet van in de aandacht te staan, en die dag zou ik voor een 120 mensen op een podium staan. Ik kan erg slecht tegen aanraking – een hand op mijn schouder voel ik uren later nog zitten – en zou een hand op mijn hoofd krijgen. En dan nog de angst iets verkeerds te zeggen, nerveus dat er een ‘clothing malfunction’ is, etc. etc. Mijn hoofd blijft een groter probleem dan de beren die hij bedenkt.

En toen was het zover. Mijn lief en ik zouden samen naar de kerk lopen maar door tijdsdruk ging ik toch maar op de fiets. Na aankomst de cake afgegeven aan de koster, de boterkoek kwam na. Daarna naar de rest van de groep toe, prutsen om de corsage op te doen en zenuwachtig zijn terwijl de kerk langzaam volstroomde.

Een paar minuten voor de dienst begon gingen we met de hele groep (wij met ons zevenen, 2 dominees, ouderling en diacenen) naar een andere ruimte om voor te bereiden op de dienst. Onderweg had ik nog die ‘clothing malfunction’ (Toch nog!) toen in een verkeerde beweging opeens de bloem van mijn corsage afviel… Gelukkig, er lag een reserve klaar, die we snel op konden doen!

Na nog wat laatste uitleg, en een gebed voor de dienst gingen we, achter elkaar, de zaal in, en zitten op de eerste rij. Een erg bijzondere gewaarwording voor iemand die altijd liever meer naar achteren zit.

Ik… Ga niet de hele dienst hier beschrijven.

En toen was het moment daar. De kinderen kwamen terug van de kindernevendienst en we gingen over naar het doop- en belijdenisgedeelte van de dienst. We hebben veel liederen gezonden -verschillende van onze groep droegen heel erg verschillende liederen aan, en het is gelukt om ze, met begeleiding, allemaal in de dienst te krijgen tot een mooi geheel.

En toen…. We moesten gaan staan, bevestigen dat we gedoopt wilden worden (twee van ons) en belijdenis wilden doen. Een iemand van onze groep had nog een persoonlijk woord, iets waar ik ook weken mee bezig was, maar ik kreeg het niet naar mijn zin op papier. (Mogelijk ook wel beter, dan was ik nog veel zenuwachtiger geweest!)

En toen stonden we op een rij op het podium, de zaal in kijkend. Het doopfont werdt gevuld met levend water, gezamelijk door de verloofde van de andere dopeling en mijn vrouw.

En toen werden we een voor een naar voren gevraagd. Wij hadden gehoord dat we gevraagd zouden worden in de volgorde waarin we stonden, dus gingen de andere dopeling en ik heel bewust zo staan dat hij eerst zou mogen… En toen kwam opeens als eerste de vraag: “Jos, kom maar naar voren”.

Voor mijn gevoel stond ik vele seconden bevroren stil in mijn verwarring, van de familie hoorde ik dat ze niets was opgevallen, raar hoe dat kan gaan. Maar ik ging naar voren, voorover buigen bij het doopfont om gedoopt te worden. En dat nog op mijn leeftijd šŸ™‚

Vervolgens doorlopen en knielen voor de handoplegging en geloften. Inderdaad, de aanraking waar ik toch wel zenuwen voor had, maar die me alles is mee gevallen, ondanks dat het twee handen waren, van twee dominees.

Daarna weer opstaan, in de rij aansluiten en steeds een stukje doorschuifelen. Wij tweeƫn kregen, toen we allebei gedoopt waren en de handoplegging hadden gehad ook nog, uit handen van het enige lid van de groep die dit jaar geen belijdenis doet, een (brandende! Eng!) doopkaars.

Heel erg mooi om verder, met minder zenuwen (Buiten die kaars) toe te mogen kijken bij de rest van de groep!

Toen werden we nog door de hele gemeente verwelkomt in de kerk, en kregen we kadootjes van de kinderen, en van de gemeente, (Gezien het een grote dag was, met meerdere leuke dingen om te vieren, zullen de kado’s denk ik nog een aparte blog worden.) waarna we weer mochten gaan zitten.

Na afloop van de dienst kwamen wij weer voor aan de kerk te staan, waarbij de mensen die dit wilden langs konden komen voor handen schudden, feliciteren, etc. En oh, wat waren er veel handen, veel mensen! Mijn familie niet eens, die waren ondertussen al bij ons thuis aan de koffie met gebak. šŸ˜€

Uiteindelijk kwart over 12 kon ik op de fiets stappen terug naar huis, waar ik inderdaad een vol huis aantrof. Ontzettend gezellig! Er was gebak, zoals in mijn vorige blog te zien, genoeg te drinken, hapjes, drankjes en gezelligheid!

De gezelligheid ging de hele dag eigenlijk wel door, op een gegeven moment ging een groep weg, maar de hele dag, tot begin van de avond was er de hele tijd wel bezoek, er kwamen een paar nieuwen en wat anderen gingen weer weg.

Al met al heb ik een topdag gehad, en baal ik een beetje van de zenuwen vantevoren, die volledig voor niks waren!

Tijd voor een feestje! (Dl 1, koken)

Het was tijd voor een feest, om verschillende redenen. Vandaag schrijf ik over de voorbereidingen, het koken en het bakken.

We hebben de afgelopen ruim 3 jaar in de schuldhulpverlening gezeten. Het was een pittige tijd, dat zeker wel. Minder erg dan het had kunnen zijn, we zaten in het minnelijke traject, maar toch, het is echt wel aanpassen en beperkt. Een aantal weken kregen we de brief dat dat traject voorbij was!

Verder was ik vorige week donderdag jarig, ik werd 41! Om een of andere reden minder erg dan 40, of zo…

En verder ben ik de afgelopen driekwart jaar of zo bezig geweest, iedere twee weken ging ik een avond naar onze kerk voor een gespreksgroep Zinnige gesprekken, met als afsluiting doop en belijdenis, afgelopen zondag in de kerk.

Al met al vonden we het dus best wel tijd voor een wat uitgebreider feest, wat we op zondag vierden waarbij we redelijk wat mensen uitnodigden, en daarmee ook redelijk wat voedselallergieƫn en intoleranties uitnodigden. Maar ja, ik wil wel graag goed voor iedereen zorgen, zorgen dat er wat lekkers voor iedereen op tafel staat en zo, dus ik heb me zaterdag even heel erg druk gemaakt in de keuken. Ik geef toe, ik was best een beetje zenuwachtig voor zondag, dus dat druk maken was ook afleiding..

Om te beginnen heb ik zaterdag twee boterkoeken gemaakt, die uiteindelijk niet tegelijk in de oven konden, dus dat koste nog wat extra tijd om in twee keer te bakken. Daarna heb ik een cake gebakken. Een van de boterkoeken en de cake waren bestemd voor in de kerk, na de dienst, de rest voor het feest thuis.

Daarna heb ik ook nog een mon chou taart gemaakt, met een bodem van chocolate chip cookies, met mascarpone in plaats van de mon chou, en met een doos aardbeien (Zonder de doos) bovenop. En… vervolgens voor de goede orde ook nog een blik brownies gemaakt.

Vervolgens heb ik ’s avonds ook nog wat aan hartige dingen gemaakt:

  • Glutenvrije pastasalade
  • Zoete aardappelsalade
  • Bloemkoolsoep
  • Sticky cola kip

De eerste drie waren veganistisch, glutenvrij, nachtschadevrij en lactosevrij. De kip vinden we gewoon erg lekker, en was wat minder vrij, maar wel erg lekker.

We hadden heel erg veel, dat geef ik toe… En toch was er niet heel erg veel over. Er was een halve pan bloemkoolsoep over, maar die is de vriezer in gegaan, een klein beetje van de salades over, en de brownies zijn op maandag mee gegaan naar een D&D groep, en zitten verder in een blik voor af en toe tussendoor. Een paar stukjes taart en boterkoek zijn inmiddels ook al op.

Al met al wat het een super dag! Maar, dat komt in een volgende blog verder.